max supply

Maksymalna podaż Bitcoina jest ograniczona do 21 milionów monet. Ten limit nie jest polityką, którą może zmienić komitet lub bank centralny. Jest zapisany bezpośrednio w protokole i egzekwowany przez każdy węzeł w sieci. Każda próba emisji bitcoinów powyżej tego limitu produkowałaby blok, który każdy węzeł walidujący odrzuciłby. Limit obowiązuje od czasu uruchomienia Bitcoina w 2009 roku i nigdy nie został zmieniony.

Nowe bitcoiny wchodzą do obiegu wyłącznie poprzez nagrodę za blok, stałą ilość bitcoinów przyznawaną górnikowi, który pomyślnie dodaje nowy blok do blockchainu. Nagroda ta zaczęła się od 50 bitcoinów na blok i jest zmniejszana o połowę mniej więcej co cztery lata podczas zdarzenia zwanego halvingiem. Halvingi trwają do momentu, gdy nagroda staje się tak mała, że efektywnie osiąga zero, co szacuje się nastąpi około roku 2140. W tym momencie całkowita podaż w obiegu zbliży się, ale nigdy nie osiągnie dokładnie 21 milionów ze względu na sposób, w jaki harmonogram halvingów kumuluje się w czasie. Niewielka liczba monet jest również trwale utracona przez zapomniane klucze i inne okoliczności, co oznacza, że efektywna podaż w obiegu jest nieco poniżej teoretycznego maksimum.

Stała podaż jest często wymieniana jako jedna z właściwości odróżniających bitcoina od tradycyjnych walut. Banki centralne mogą w każdej chwili rozszerzać podaż pieniądza walut fiducjarnych, co z czasem ma tendencję do rozmywania siły nabywczej istniejących posiadaczy. Protokół Bitcoina sprawia, że tego rodzaju rozmywanie jest niemożliwe. Związek między stałą podażą a inflacją jest centralny dla wielu argumentów przemawiających za bitcoinem jako długoterminowym magazynem wartości: jeśli popyt rośnie, a podaż pozostaje stała, siła nabywcza każdej jednostki ma tendencję do wzrostu, a nie spadku.